Blablabelasting

“weet je heel zeker dat je hier wil zijn? heb je er überhaupt over nagedacht om hier te komen, of was je er gewoon ineens? zoals het hele leven je plotsklaps lijkt te overkomen struikelend van moment naar moment. dat lijkt een soort verwijt en zo is het ook bedoeld.”

echt aardig was de vrouw bij de balie niet. onaardig dan ook weer niet. je hebt van die mensen die een akelige aardigheid hebben waar je ze moeilijk op kan aanspreken, maar waar je je makkelijk aan kan irriteren. haar interesseerde het geen ene reet of ik het terecht of onterecht vond dat ik vierhonderdvijftig euro moest betalen voor de afval- en milieubelasting van mijn eenpersoonsstudio in de binnenstad. het systeem zei dat het zo was en zo was het. gewoon betalen. en dan had ik nog geluk ook. eigenlijk. mijn echte fout had ik al veel eerder gemaakt zonder dat ik het wist en daardoor stond ik hier nu, in mijn ogen geheel terecht, zeer verongelijkt te zijn bij de niet-aardige / niet-onaardige gemeenteambtenaar over de hoogte van mijn belastingaanslag.

ik maakte de blauwe envelop met mijn naam in het venstertje open. blablablabrioolblablabelastingblablamilieublablabelasting.. vierhonderdvijftig euro? hmm, dat is echt heel veel geldje. in al mijn naïviteit besloot ik snel dat dat niet kon kloppen. ik huurde een kleine eenpersoonsruimte in een gebouw met een zestal andere gelijkwaardige ruimtes. dit zal wel de belasting zijn voor het gehele gebouw. jaaah, dat zou het wel zijn. weet je wat, ik ga naar de gemeente en leg ze hun foutje even voor. dan zullen ze snel snappen dat dit toch echt niet de bedoeling is en mij meteen de juiste belasting heffen van ongeveer vijftig euro. ik ga dat wel even oplossen. gekke gemeente ook. grapjassen.

ik werd boos. misschien wel het meest boos op mezelf, maar daar hoefde je op dat moment zeker niet mee aan te komen bij me. de hele gemeente en vooral de niet-aardige / niet-onaardige ambtenaar en haar collega’s waren nazi’s en vuile ratten. zoveel geld vragen voor een afvalzak en een drol. hoerenzonen, kutwijven. in mijn luide aftocht van het loketje naar buiten toe schopte ik een prullenbak om als statement van mijn afkeer naar het afvalbeleid in mijn stad. andere burgers die veel minder ontevreden en veel meer rustig waren, keken mij wat wazig aan. ik had mijn papiertje met het bericht opgefrommelt in mijn gebalde vuist. oeh wat was de wereld stom. thuis aangekomen gooide ik het gefrustreerd in de hoek. bries. ijsbeer. woede. machteloosheid.

ik hoorde van iedereen dat het bedrag wel klopte en dat het inderdaad wel hoog was, maar je kon gewoon een betalingsregeling treffen en dan viel het wel mee. “oh ja, joh?” na een week durfde ik het gefrommelde papiertje weer uit de hoek te pakken en schorvoetend naar het gemeenteloket te wederkeren. of ik een regeling kon treffen. dat kon.

.dit gaat tegen de procedure in

ShareTw.Fb.Pin.
...

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!